woensdag 11 september 2019

Redding nabij


Onbeholpen

Chanelleke was alweer de reddende engel. Met haar aanhoudende geblaf trok ze mijn aandacht. Ik vond een vogeltje. Ik wist niet precies wat het was. Het lijfje was in alle geval te zwaar om op te vliegen en de springerige nestharen vertelden me dat het beestje wellicht nog geen vliegervaring had.
Het deed wel pogingen om zichzelf in de lucht te tillen, maar dat was tevergeefs.

Toen ik wat onbeholpen rondliep en niet goed wist wat te doen, ging ik toch mijn camera halen. 

Aangevallen


Vanuit de keuken zag ik hoe het vogeltje gezelschap kreeg van twee eksters.

Ik dacht eerst dat die twee de ouders waren die het kleintje kwamen helpen. Ze pikten er naar en trokken aan zijn vleugeltjes. 

Misschien hoort het zo, dacht ik... Al begreep ik niet goed dat het vogeltje grijs was en de eksters zwart. 
Er was iets vreemds aan de hand dus.

Broertje of zusje


Toen ik verder keek vond ik in een border een tweede jong vogeltje. Broertje of zusje wellicht van het kleintje.
Ik zette ze samen op het gras, terwijl een ekster de boel in de gaten hield vanop het dak van de buren.

Op de uitkijk











Ik kan er niet tegen dat iets of iemand bedreigd wordt, of aangevallen wordt... ik verdraag dat niet bij mensen, maar ook niet bij dieren... 
Ik moet dan helpen, hoe dan ook... 

Vlug gegoogeld op mijn telefoon en het vogelopvangcentrum gebeld. Heel vriendelijk verder geholpen. De vogeltjes zijn houtduifjes, wellicht ook door de eksters uit hun nest geduwd. 
En die hadden ook daarna geen goede bedoelingen.



De beestjes zitten nu veilig samen in een doos met stro, te wachten op de taxi, met een vrijwilliger die hen naar het opvangcentrum brengt.


Ja, ja... ik hoor hier en daar al gefluister... het zijn toch maar houtduifjes... en eksters...
Maar mijn hart breekt als ik zoiets zie... vandaar dus...

Ik ben geruster nu ik weet dat ze geholpen worden, en een kans maken om groot te worden en uit te vliegen...

Wie zou dat nu niet willen? 
Vliegen in vrijheid...

πŸ’™





dinsdag 20 augustus 2019

Andere focus

Even weg


Lieve lezer,
ik ga er even tussenuit.
Er is niks aan de hand hoor...
Ik heb alleen mijn volledige aandacht nodig voor andere zaken en werkzaamheden.
Mijn creatieve bezigheden zullen sowieso verstoord worden door allerlei opknapwerk in en om mijn paradijsje.
Technische regelingen en getimmer en zo, matchen niet bijzonder goed met mijn kunstzinnige kant... die gaan met heel veel energie lopen.
Daarom hou ik er hier een tijdje mee op.
Als en wanneer de tijd me toelaat ga ik zeker wel creatief aan de slag.
Enfin, ik hoop dat er momenten zijn dat ik kan schrijven en schilderen... 
want dat is mijn adem en mijn zijn.

Dankjewel voor het lezen van mijn blog...
Lezen kan altijd hoor...

Ik wens je een heel fijne tijd, met de aangekondigde zomerse dagen, zal dat wel goed komen, denk ik.

Ik hoop 'tot later' wanneer ik terug op post ben.

Dikke merci.

Dikke knuffel van iedereen hier in het creatief paradijsje.

Van Nelleke, Oscarke, Spic en Span, Charlotje en AurΓ©lia... 
van de bomen, struikjes en bloemekes,
van de te vroege paddenstoeltjes in het gras
en niet in het minste van mezelf.
Dankjewel.

πŸ’—


Dag 229 Koordjes

Wirwar



Ik beweeg me doorheen een hobbelig, krom en hoekig landschap.
Er hangt mysterie in de lucht en mystiek.
Ik voel dat aan alles wat ik heb.
Nee.
Ik voel het aan alles wat ik ben.
Dat klinkt beter. 
Veel beter.
Het komt dichter bij de essentie van het leven.
Niet hebben, maar zijn.
Ik ben dan ontvankelijker voor wat is.
Voor de appelblauwzeegroene tinten die de lucht zo betoverend mooi kleuren.
Net als het gras, of is het mos, of is het het prachtigste fluweel…
Het voelt heel zacht onder mijn voeten.
Het spoort aan tot lichtvoetigheid.
Tot lichtheid.
Ragfijne touwtjes wentelen zich in de wolken.
Strelen het mos aan mijn voeten.
Kriebelen mijn tenen.
Het is een raadsel.
Waarom doen ze dit?
Zoeken ze contact?
Kan ik iets doen?
Nee.
Enkel kijken en zien.
Enkel voelen.

Ik wens je een dag die fijn is en een beetje mysterieus.
Dikke knuffel.

πŸ’š

maandag 19 augustus 2019

Dag 228 Prince de Galles

Toerke doen



De kleine prins heeft een vaste stek gevonden. Het was eventjes zoeken… Het is wat planeten en sterren betreft behoorlijk druk in het heelal. Maar hij heeft gevonden en beslist.
Het is zo zalig vertoeven in zijn eigenste planeet.
Die is zo prachtig mooi van kleur, zijn lievelingskleurtje, paars.
De kleine prins denkt nog na over een naam voor zijn woonplekje.
Ik zou nog iets meer vertellen, maar het is eigenlijk, feitelijk een goed bewaard geheim.
Ik neem aan dat jij, te vertrouwen bent…
Ga je het niet verder vertellen dan?
Op die planeet woont namelijk een witte eenhoorn.
Die woont aan de achterkant, aan de donkere kant. Hij is lichtschuw.
Zwijgen hΓ© hierover. Aan niemand zeggen… Stt.
Voor zichzelf heeft de kleine prins een naam bedacht. Hij gaat voortaan officieel door het leven als ‘le Prince de Galles’…. Dat klinkt goed en het verwijst een beetje naar zijn edele Franse afkomst. Over zijn roepnaam moet nog verder worden nagedacht. Dat is belangrijk. Maar dat komt later wel.
Eerst en vooral en bovenal is de prins een geboren avonturier.
Hij kan het dan ook niet laten om op ontdekkingstocht te gaan.
Hij heeft dikke touwen met mastworpen aan mekaar geknoopt, zo heeft hij een stevige touwladder. Dat maakt het een stuk makkelijker om in en uit het raam te klauteren wanneer het begint te kriebelen.
De wijze witte eenhoorn heeft hem de raad gegeven een beetje in de buurt te blijven als hij, nieuwsgierig als hij is, zijn exploratiedrang wil voeden.
En nog een klein geheimpje als afsluiter dan…maar beloof het hΓ©: mondje dicht…
De eenhoorn heeft beloofd, ten stelligste, dat hij de kleine prins op zijn rug zou meenemen op een lange vlucht wanneer hij er klaar voor is.
Dat lijkt me behoorlijk grensverleggend.

Ik wens je een heel fijne dag.
Met of zonder avontuurlijke tochten…
Dikke knuffel.


πŸ’š

zondag 18 augustus 2019

Dag 227 Wat nu?

Vragen


Ik heb heel veel vragen in mijn hoofd.
Gehad.
Het is nu een stuk minder geworden.
Hoe dat komt?
Ja, dat vraag ik me ook af.

Ik weet het niet.
Ik denk minder.
Ik pieker minder.
Ik herkauw minder.
Dat lijkt gezonder te zijn.

Zo voelt het toch.
Denk ik.

Zit ik hier nu ook weer in een vicieus cirkeltje te manoeuvreren?
Misschien.
Het zou wel kunnen.
Ik ga daar niet over nadenken nu.
Ik heb andere dingen te doen.
Zoals me afvragen wat ik morgen moet bedenken om te schrijven.

Zie je wel.
Alweer een vastgelopen kringredenering.

Het houdt niet op.
Kringen en cirkels hebben geen einde.
Geef mij maar een spiraal.

Fijne dag nog.
Dikke knuffel.

πŸ’™

zaterdag 17 augustus 2019

Dag 226 Vasthouden

Flikkertjes


Op een bijna onmogelijk middernachtelijk uur schoot ik wakker uit een onverkwikkelijke en ondiepe slaap. Waar was ik aanbeland? Geen idee… Ik zag er vast niet uit!
Overal om me heen zag ik een diep Pruisisch blauwe uitspansel, met in de donkerste tonen van indigo, de helderste fonkelende lichtjes.
Ze leken tegen me te praten.
Ze flikkerden snel en onophoudelijk.
Die hebben wel heel veel babbelwater op, begreep ik, zo eindeloos gingen ze door in hun verhalen en hun boodschappen in mijn richting.
Ik rekte en strekte me uit, om zo ver als mogelijk was, mijn blik te kunnen laten ronddwalen.
Wat ik zag, was onvoorstelbaar mooi.
Het was iets heel bijzonders.
Het wakkerde mijn nieuwsgierigheid aan.
Ik wou het spektakel in me opzuigen als een stofzuiger, om te bewaren, als herinnering. Ik was me heel bewust van het unieke ervan.
Samen met het willen vasthouden, kwamen gedachten als sterrenflitsen door mijn hoofd geschoten.
In plaats van te ervaren wat er was aan schoonheid en onvatbaarheid, probeerde ik beschrijvingen ervan te bedenken. Hoe accurater deze werden, hoe verder ik weggleed van het moment zelf.
Dat maakte me nog krampachtiger zoekend naar mijn woorden.
Ik raakte bijna in paniek toen het hemelruim zich leek te sluiten en de lichtjes verdwenen.
Alsof ik plotsklaps een zware kater had, gleed ik weer diep onder de lakens mijn bed in.
Vol spijt in mijn hart en verdrietig ook, besefte ik dat geluk zich niet laat vangen.
Het is er als het er is.
En dat is het.

Ik wens je fonkelende lichtjes.
Geniet van het moment.
Dikke knuffel.


πŸ’™

vrijdag 16 augustus 2019

Dag 225 De kleine prins

Tollen



Ik voel me als de kleine prins op deze mooie dag.
Ik ben heel klein en mijn planeet is reuzegroot.
Er wonen veel mensen, en alhoewel die grote bal ronddraait, vliegen die er niet af.
Ik blijf zelf ook met mijn voetjes op de grond, maar ik begrijp het niet.
Ik wapper stevig met mijn armen en spring met een ferm elan omhoog, ik kom los van waar ik stond.
Kijk daarboven, daar hangt die bal… wat is ie mooi.
Ik strek mijn arm, mijn wijsvinger, en tot mijn allergrootste verbazing, landt de bal zachtjes als was het een bolletje watten, op het puntje van mijn laatste vingerkootje…
Hij voelt vast mijn aarzeling en twijfel.
Het lukt.
Mijn hart jubelt en ik voel me als een jongleur in een fantastisch circus.
Ik geef een fikse draai aan de bol en die draait en tolt dat het een lieve lust is…
Ook nu zie ik niets rondvliegen… alles lijkt stevig vast te zitten op mijn planeet.
Ik vraag me af of er in het grote hemelruim nog prinsjes zijn die met planeten spelen.
Prinsjes die zich bijna tovenaars en krachtpatser wanen…
Ik weet het niet.
Ik zie ze nergens.
Ik wapper nog eens stevig met mijn armen.
Ik vlieg.
Kijk ik vlieg…
Ik vlieg tussen de draaiende bollen en planeten…
Dit is leuk.
Cheerful, joyful, happy…
Ik voel me reuze…

Daag allemaal… we kunnen meer dan we denken…
Nog een dikke knuffel.

πŸ’š